If you feel drawn to know the deeper layers of who I amand what truly matters to me …step in, and take your time here
Ik heb getwijfeld of ik de titel zachter moest maken. Subtieler. Minder direct.
Maar uiteindelijk laat ik hem toch staan. Omdat het precies benoemt wat ik soms ervaar: sommige vrouwen penetreren een ruimte - met hun energie, hun woorden, hun aanwezigheid.
Ik ben van het gevoelige soort. Liefdevol, krachtig, recht voor haar raap als het nodig is en vooral diep voelend. Of “gevoelig” het juiste woord is weet ik niet eens. Misschien zegt een voorbeeld meer.
Ze stapte een ruimte binnen die tot dan toe gevuld was met stilte en een zachte, afgestemde energie. Mensen waren rustig met zichzelf bezig, ieder in zijn eigen proces.
Binnen een fractie van een seconde veranderde de sfeer. Haar energie vulde de hele ruimte. Niet stromend, niet afgestemd, maar alsof ze zich schrap had gezet voor een groot podium terwijl we maar met een klein groepje waren.
Alles in mij sloot. Mijn systeem wilde zich beschermen.
Het natuurlijke, fijne veld van daarvoor voelde ineens verstoord, als een invasie. Anderen leek het niet eens echt op te vallen.
Haar stem was luid. Te luid voor mijn systeem.
Ik hoorde er iets in dat overschreeuwd werd, diep vanbinnen. Iets waar niemand bij mocht. Ze kende alle regels, wist precies hoe het hoorde. Ze bracht het zo dat het leek alsof het haar moeiteloos afging. Maar voor mij voelde het anders.
Soms vang ik flarden op, beelden, oude verhalen, eerdere levens, ongesproken woorden, indrukken die me iets laten begrijpen over iemands binnenwereld. Dat geeft inzicht, maar maakt het niet altijd makkelijker om bij mezelf te blijven. Zeker niet wanneer iemands energie zo doordringend is.
“Mooi dat je zo diep kunt voelen,” zeggen mensen vaak.
En ja, dat is een gave. Ik voel wat mensen nodig hebben om te ontspannen. Ik pik subtiliteiten op, stemmingen, dat wat niet gezegd wordt. Maar dit is ook de andere kant. Het kan overweldigend zijn, zeker wanneer iemand zelf niet in zijn of haar lichaam aanwezig is en meer naar buiten gericht leeft.
Die doordringende, naar buiten gerichte kracht wordt gezien als iets mannelijks. Maar wanneer vrouwen die energie gebruiken om niet bij zichzelf te hoeven zijn -om niet te voelen - dan raakt dat iets wezenlijks.
Voor mij gaat vrouwelijke kracht over iets anders.
Over de natuurlijke stroom.
Over afstemming.
Over Zijn.
Over creatie, passie en vuur,maar wel belichaamd. Doorleefd.
Zodat we niet opbranden achter muren
Penetrerend
Met woorden en kennis.
Maar echt durven verbinden.
Echt aanwezig zijn.
Echt staan.
Zodat we als vrouw durven:
openen
ontvangen
vertrouwen
Het pad van openen is geen zwakke weg. Het is misschien wel de moedigste weg die er is.
Ik weet het. Ik loop het, nu en altijd. Ik zie je. In alles wat je tegenhoudt. In alles wat je verlangt.
Ik ben m’n website teksten aan het schrijven..behalve met mannen blijf ik zeker ook met vrouwen werken. Het pad wat ik zelf zoveel jaren heb doorlopen..en loop..doorgeven..bijstaan..ondersteunen.
Voor de volgende generatie maar eerst
Voor jou
Omdat we onszelf al te lang hebben weggecijferd..
Zoveel liefde
Zo’n dag…sneeuw voorspeld…in geen maanden gesneeuwd en iedereen heeft’t erover, het is onderweg. In het donker fiets ik van m’n praktijk naar de Appie. Niet om even snel eten te halen maar omdat ik een pakketje wil laten versturen. Vandaag. Het is namelijk klaar, ik heb afgerond. Mercurius retrograde zet ook haar laatste dag en met Volle maan in het teken van loslaten doe ik gewoon maar wat ik te doen heb. Loslaten.
M’n prachtige praktijkkamer in een mooi gezondheidscentrum waar ik 13 jaar heb gewerkt en honderden kinderen,jongeren en volwassenen heb behandeld. Productieve samenwerkingsverbanden met kinderartsten ben aangegaan. Drie keer geparticipeerd in wetenschappelijk onderzoek. Intense therapie processen heb mogen begeleiden, Woede en verdriet heb langs zien komen, onmachtige ouders die hun kind veel pijn hebben zien lijden en ook moedige zelfoverwinningen, stap voor stap weer meer zelfverzekerde kids en volwassenen mocht coachen. Gelachen, gehuild, getekend, gewandeld, gemediteerd, systemisch werk,hypnotherapie,psychotherapie, mindfulness..alles kwam langs en gebeurde daar op die paar vierkante meter.
Vandaag laat ik los. Ik overhandig het pakketje aan de vrouw bij het postkantoor van de Appie. Ze vraagt of ik het als pakket wil laten sturen zodat ik kan tracken en tracen. Ik doe het. Ik wil zeker weten dat het op tijd aankomt. De deadline is over 3 dagen.
Ik denk aan m’n website,die moet nu ook anders, folders, kaartjes, alles. Het is goed zo. Ze is al geboren, m’n nieuwe bedrijf, ze heeft al een naam. Ze zal zich vestigen op een andere locatie. Homebased. Straight from the heart. Daarover later meer. Vandaag laat ik los. Al het duwen, al het trekken, al het streven. Ik ga voor meer moeiteloosheid, eenvoud. Straight from the heart wat tegelijkertijd het meest harde werken is dat ik ooit heb gedaan. Samenwerken met haar, hart, universum, engelen, liefde, maan. Ik ben er klaar voor.
Ik ben er klaar mee. Nog even check ik of m’n meest recente licentie als registertherapeut bij het muurschild in het pakketje zit. Ja. Track and Trace. Ja. Daar ga je. Uit de papieren, behandelverslagen, aanmeldformulieren, protocollen, dossiers, cliëntnummers.Of ik bang ben? Understatement, ik ben doodsbang en kan 1000 redenen zoniet meer verzinnen waarom ik dit niet zou moeten doen. Er is maar 1 reden die zegt waarom wel, dat is de reden van m’n hart. Het klopt. Call me crazy and I’ll take it as a compliment. Ik overhandig de vrouw bij de Appie de envelop. Ze frankeert’m. Ik krijg de bon. En laat 13 mooie jaren los. De ervaring draag ik altijd bij me,neem ik mee, op weg naar het nieuwe..
Waar ben jij naar op weg…? En.. wat heb je daarvoor los te laten?
Hou jij ook zo van het leven leven zoals het bij jou past? Je eigen ding kunnen doen, of het nou heel dagelijks is of je misschien een beetje verstopte grootse dromen leven? Regelmatig loop je er tegen aan hoe je dat kan doen want daar is het dagelijks leven..bam! Elke dag weer. De dingen van de dag, je werk, je kinderen, het huis wat niet vanzelf schoon wordt, iets met sport of je relatie die om aandacht vraagt, dat boek wat je nog zo graag wilt lezen, die vriendin die je nou echt te lang niet meer hebt geproken of dat je zo graag bewuster zou willen eten..maar geen idee waar je de tijd vandaan moet halen? Waahhhh..! Hoe herkenbaar is dit?
Ik heb het zelf regelmatig, aanlopen tegen de veelheid van het dagelijks leven. Het mooie is dat je waarschijnlijk voluit wilt leven, je wilt eigenlijk zo’n beetje alles..tenminste dat krijg ik vaak te horen en ja, dat is ook zo. Ik hou er van, leven op een bewuste manier waarin ik me kan ontwikkelen zoals ik bedoeld ben te zijn, bruisend van de energie en vol love and fun. Bam!..en daar is dan dat dagelijks leven weer. De was die gewassen wilt worden, de kinderen die aandacht verdienen, de administratie doen, m’n werk wat wacht en die hoofdpijn die eigenlijk al wat weken aanhoud. Met alle goede bedoelingen vind ik mezelf terug, boven de het diepvriesvak van de Appie, met verhoogde ademhaling, met alle ballen in de lucht behalve die van mezelf, mijn eigen ware hartsverlangen. Het sneeuwt regelmatig onder.
Ik verlang naar langzaam smelten van die sneeuw😉 Van het zichtbaar worden van het gras met het liefst hier en daar een bloem die opent. Blaadje voor blaadje. Gevangen in het steeds warmere zonlicht. Van even Niks. Alleen met mezelf. Het leven weer voelen. M’n lichaam van binnenuit ervaren.
Niet even eigenlijk maar elke dag een beetje meer. De terugkeer van de eenvoud. Zo simpel is het niet.
Hoe ervaar jij dat? Wat zou je helpen?
Onverwachts liep ie binnen. Diezelfde blik, alleen iets doffer.
De man die alle cursussen bij me volgde. Volop aanwezig. Vond overal iets van.
Maakte met iedereen een praatje, stol wat harten onderweg
Z’n openheid, echtheid, kinderlijkheid in een volwassen lichaam.
Had alle lettertjes binnen de GGZ waarschijnlijk wel gekregen
En niet als verjaardagskadootje
Ik vond hem vooral normaal
Heerlijk, z’n koppige zelf
Maar sliep niet meer
Al weken, maanden, heel lang
Dacht heul veul gedachtes
Had alles geprobeerd aan
Medicatie
Cursussen
Alles
Om maar in slaap te komen
Niks hielp
Radeloos
Was ie
Maar bleef
Zo open
Zo aardig
Zo echt
Hij had niet door
Dat juist die eigenschappen
Zo mooi waren
Gebouwd op veiligheid
Liefde voor jezelf
Gezien werden
Gespiegeld
Door mij
En zijn mede cursisten
Zijn zachtheid
Eindelijk op waarde geschat
Kon hij
ontspannen
Ging hij na al die tijd
Eindelijk weer beter slapen
Vandaag zag ik hem
De sjaal om zijn inmiddels kale hoofd
Gelukkig heeft hij de geluidsopnames van de cursus
Bewaard
Kan ie hopelijk wat makkelijker in slaap vallen
Tussen de chemo kuren door
Aan deze blog zijn heel wat gedachtes aan vooraf gegaan. Waarom moet ik nou over zo’n persoonlijke vorm van vrijheid bloggen op m’n website? Is het niet verstandiger omdat voor mezelf en in intieme gesprekken met mijn vriendinnen en vrienden te houden?
Verstandiger zou het inderdaad kunnen zijn. Veiliger zeker. Maar aangezien het leven pas echt begint buiten je comfortzone duw ik mezelf met enige regelmatig naar buiten. Aan diegene out there die iets in m’n verhaal herkent. Opdat het eigenlijk heel natuurlijk gevoeld heeft voor me. Altijd al. Ik word verliefd op iemand om wie hij is of om wie zij is, ik heb daar voor mezelf nooit een onderscheid in gevoeld, qua geslacht. Ik ga van iemand houden (soms zomaar op het eerste gezicht, soms na jaren) om iemands ziel blijkbaar. Niet om iemands lichaam of wat iemand doet in het dagelijks leven, niet om wat diegene heeft of niet heeft maar om wie diegene is. Ik kom boeken hierover tegen, websites, blogs. In sommige yogi-achtige omgevingen is het een levensstijl. Het voelt bij mij een soort aangeboren, van binnenuit( waarom zou je zo enkel in besloten gemeenschappen leven?) zo basaal dat ik soms vergeet dat niet iedereen zo leeft en tegelijkertijd heb ik er waarschijnlijk daarom ook best moeite mee gehad om mijn weg hierin te vinden. Mee naar buiten komen, Coming out en dan dubbel, mocht je’t een naam willen geven. Mijn weg in de liefde. Ik loop er niet mee te koop, ik koester het binnenin mij en deel het met diegenen die ik daar toelaat.
Ik heb nooit een verbinding kunnen maken met de woorden die de maatschappij daaraan geeft en gebruik ze daarom zelden. Dit is mijn uitleg. Het is liefde. Punt. Laten we er vooral geen woorden aan vuil makenJ maar het delen. Dat ook nog… Verbondenheid in vrijheid dus ook in openheid. Nee, dat hoeft niet te betekenen dat ik overal hand in hand op straat loop, of continu kus in het openbaar. Laat staan dat ik met iedereen ben, integendeel. Dat betekent voor mij dat ik van niemand ben behalve van mezelf en als ik naar die ‘’mezelf’’ kijk is zij van de liefde. Is zij liefde. Hele aardse liefde welteverstaan. Die ik met hem deel in openheid en met haar in openheid. Dat ik voor een ieder liefde voel. Op een totaal verschillende manier, vanuit een totaal verschillende plek in mij op zo’n manier dat dat in mij van nature naast elkaar kan bestaan. Vanuit respect naar mezelf en naar hen. En ja, dat ik daar ongeveer een half volwassen leven over heb gedaan om zover te komen..en prachtmensen heb ontmoet die die weg bewandelen met zichzelf,spiegelend in elkaar..dat is weer een ander, mooi liefdesverhaal. Voor nu laat ik de stilte daarover spreken. In vrijheid. Met liefde Het systeem
Als je besluit om daadwerkelijk vanuit je hart te gaan leven en de zogenaamde zekerheden 1 voor 1 loslaat ontstaat er iets geheel nieuws. Niet heel gek te bedenken waarschijnlijk. Ergens in m’n vroege jeugd heb ik dit besloten of misschien resoneerde ik toen al wel op een gevoel wat er altijd was en toen contact mee kon maken, dat weet ik niet goed.
Ik liet het concept werk gaan. Ik werd zelfstandig ondernemer maar wist niet eens heel goed waar ik dan graag in wilde ondernemen. Voelde enkel een diepe drang van binnenuit om te vertellen over….liefde…tja…dit kan nog best een triggerend verhaal worden;-) de timing was eigenlijk perfect om dat te doen want ik zat midden in m’n scheiding van de vader van m’n kinderen. Geen beter moment om geconfronteerd te worden met de meest diep gewortelde existentiële angst die er is als zelfstandige mama van toen 2 prachterds van net 5 en 8 jaar. Ik zie zo het onvoorwaardelijk liefhebbende leven me omarmen en geloof me..in die tijd kon ik dat echt niet zo ervaren en ging laag voor laag door werkelijke diepe angsten heen hoe ik het in vredesnaam allemaal moest bolwerken. In de diepste lagen van die angst ging ik mensen best snappen die uit gemak bij hun partner blijven (en soms even of fijn lang naast de pot piesen of zo) I want to live life to the max (zonder die cola dan). Dat heb ik geweten. Life gaf me ook echt the max.
Zonder al teveel details maar zoiets als een onbewoonbaar verklare woning, wat onbetaalbare advocaten en weinig tot geen communicatie. Ai…het drukte op al m’n knoppen om het een beetje populair spiritueel te zeggen.
Het leven, in ieder geval dat van mij dan, is zeker geen facebookplaatje geweest maar dat besluit destijds..life changing.
Het bleek enkel de modder te zijn om de Lotus tot bloei door te laten komen.
Herken jij zo’n moment? Misschien achteraf pas of als je er midden in zit..
Stap voor stap en dag voor dag. Voor je het weet is het Nu.
